Día do Libro Infantil e Xuvenil

        

      O día 2 de abril celébrase o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil, en conmemoración do nacemento de Hans Christian Andersen. Todos os anos a OEPLI (Asociación Española Para o Libro Infantil e xuvenil) encarga a un un debuxante un cartel para anunciar o día e a un autor un manifesto en prol da lectura  para ler en público

        Este ano foi a escritora estonia Aino Pervik a encargada de redacta o Manifesto pola lectura. O cartel é do artista Jüri Mildeberg.  Aquí o tes o cartel e o texto que se lerá en todas as bibliotecas o día 2 de abril.

O libro lembra

“Cando Arno chegou á escola co seu pai, as clases xa comezaran.”

        No meu país, Estonia, case todo o mundo coñece esta frase de memoria.

        Así comeza un libro. O título do libro é “Primavera”, que se publicou en 1912 e foi escrito polo escritor estoniano Oskar Luts (1887 – 1953).

        “Primavera” narra a vida dos nenos dunha escola rural dun pobo de finais do século XIX en Estonia. Oskar Luts escribiu dos seus anos escolares. Arno é en  realidade o mes  Oskar Luts na súa infancia.

        Os investigadores estudan documentos antigos e escriben libros de historia segundo estes. Os libros de historia falan de sucesos que tiveron lugar algunha vez. Nos libros de historia un non entende ben como era a vida da xente corrente daquela época.

Non obstante, os libros históricos costumistas lembran feitos que non atopamos nos documentos históricos, como por exemplo o que pensaba un rapaz como Arno cando hai cen anos ía á escola. O libro lembra os soños dos nenos, as súas dúbidas, os seus gustos e as súas afeccións. Tamén lembra aos pais dos nenos, como lles gustaría ter sido a eles e o que desexaban para o futuro dos seus fillos.

        Por suposto que hoxe en día tamén se poden escribir libros de tempos pasados e estes  son adoito apaixonantes. Pero en realidade, un autor de agora non sente os olores, os  sabores, os temores e os gustos dos tempos remotos. El xa sabe o que aconteceu, o que o porvir lle tiña velado á xente daquel tempo.

        Os libros lembran a época na que foron escritos.

        Coas novelas de Charles Dickens sabemos que lle parecía a un neno a veda nas rúas  de Londres a mediados do século XIX, cando Oliver Twist paseaba por elas. A través dos  ollos de David Copperfield –que eran os mesmos ollos de Dickens- tamén nós vemos  toda clase de tipos que vivían na Inglaterra de mediados do século XIX, cales eran as relacións entre eles e cales eran as ideas e emocións nas que se fundamentaban. Como David Copperfield é en gran medida Charles Dickens, este non tivo que inventar nada; el simplemente sabía.

        Os libros dannos a coñecer o que realmente sentían Tom Sawyer, Huckleberry Finn e o seu amigo Jim ao navegar polo Mississippi a finais do século XIX, no momento no que Mark Twain narraba as súas aventuras: el coñecía profundamente o que a xente da súa época pensaba dos demais, porque el mesmo vivía entre eles. El era un deles.

        As obras literarias que foron escritas na súa mesma época, cando a xente daquel tempo aínda vivía, son as que falan de xeito máis auténtico da xente do pasado.

O libro lembra

Aino Pervik

Tradución ó galego de

Francisco Castro

Actividades culturais

Non tes nada que facer este fin de semana?

        Entón podes achegarte  a “Achegarte”. Non, non liches  mal, achegarate a achegarte, onde atoparas música, teatro, danza, pintura, libros, escritores, talleres de cómic, maxia, cine para os mais pequenos e moito mais. Cultura actual made in Galicia para chegar máis aló…

Na Coruña no Palexco o sábado 2 e o Domingo 3 de abril. Se queres coñecer o programa completo preme aquí

PROPOSTAS DOS NOSOS LECTORES

Tania Forja Pena de  1º ESO comenta El castillo de Lora, de José María Mendiola

        Stanislao hereda el castillo de Lora y tiene que irse de California para volver a su Inglaterra natal.

El albacea le informa que en el testamento de su tío abuelo pone que tiene que vivir en Lora por lo menos 6 meses al año y que no puede vender la propiedad.

Cuando vio por primera vez el castillo quedó asombrado. A su encuentro vino Matías, el administrador, que le enseñó las 57 habitaciones y le informó que en todas había un fantasma de su último inquilino.

Stanislao le pidió a Matías que le contara la historia del castillo.

Empezó diciéndole que hace muchos años el castillo había sido un monasterio. A la noche siguiente le contó la historia del fantasma de los páramos. A la noche siguiente la del noviazgo de sir Walter. Otro día Stanislao encontró un extraño artilugio que contaba fantasmas y Matías le contó la historia de Adam y su cuentafantasmas. También le contó la del hipo de sir Percibald.

Un día que anunciaba tormenta, Stanislao fue a dar un paseo en caballo y la tormenta le desorientó. Pero encontró una casa de madera y se dispuso a entrar. Dentro había una muchacha llorando y su gemela apuñalada en la cama… ¿Quiénes son? ¿Qué hará Stanislao? ¡Si lo quieres saber, lee el libro!

As pelis de Biblio

Claireece "Precious" Jones ten 16 ano é obesa, analfabeta e espera o seu segundo fillo. A súa nai a somete a constantes abusos físicos e psicolóxicos e a acaban de expulsar do instituto. A súa vida é un auténtico inferno. Pero Preciuous non perde a esperanza. Nunha nova escola, da man dunha mestra combativa Precious descubre un novo mundo,  unha posibilidade de recuperar a súa dignidade, de refacer a súa vida. Lee Daniel dirixe unha peli dura, moi dura, pero tamén positiva. Galardoada con numerosos premios internacionais e boas críticas, xa a tes na biblioteca.

Mulleres Matemáticas: charla de Matilde Rios

O xoves pasado, 17 de marzo, e co gallo da celebración do “Día da Muller Traballadora” a profesora Matide Ríos Fachal, impartíu a conferencia, dirixida aos cursos de 4º de ESO e BAC, titulada “As mulleres nas matemáticas”, na que nos mostrou parte da vida e obra de moitas das mulleres que axudaron ao progreso das  matemáticas ao longo da historia. Dos moitos momentos interesantes destacou a loita que tiveron que realizar para poder aprender, e ensinar, dado os  prexuicios que nos seus tempos había na sociedade referentes as posibilidades das mulleres nos estudos, fundamentalmente nos estudos universitarios.

Destacou a importancia dos traballos de dúas mulleres galegas: María Antonia Ferrín Moreiras  e María Wonenburger.  

VIAXE A ROMA

O alumnado de 1º de BAC acompañado por María Miragaya e Olga Aguiar pasaron uns dias estupendos en Roma e Florencia. A biblioteca, de xeito indirecto, tamén estivo alí. Como? Pois como temos unhas alumnas que saben preparar ben as viaxes, antes de marchar pasaron pola biblioteca para levar algúns libros: unhas guías para non perderse nada e tamén algún libro de lectura, por si tiñan tempo. Creo que non houbo demasiado tempo para ler, pero neste caso non nos importa nada, iso significa que o pasaron moi ben, viron moitas cousas, aprenderon moito... e xa terán agora tempo para ler. Pero mellor nolo contan elas

Antes da nosa saída de Guitiriz, ás 5:30 da mañá e a maioría sen durmir, non podiamos evitar estar nerviosos: para algúns de nós era a primeira viaxe en avión e/ou ao estranxeiro, outros xa probaran o ano pasado coa viaxe a Londres, pero todos en común compartiamos o desexo de desfrutar da nosa esperada viaxe de fin de curso. 

Saímos en avión de Santiago ás 7, e, despois de facer escala en Madrid, ao fin chegamos a Roma ás 11:30 aprox. Logo de trasladarnos ao hotel e de instalarnos, fixemos o noso primeiro paseo por Roma na busca dun sitio no que comer. A maioría de nós, por ser o primeiro día e non coñecer os arredores, comimos no McDonald’s da Piazza da Repubblica, pero este xa nos pareceu especial en comparación cos de aquí, xa que había moitas cousas descoñecidas que comer (uns batidos de tiramisú, capuccino e chocolate riquísimos). Despois de volvernos reunir todos coas profesoras, comezamos a nosa visita polas zonas de interese romanas.

Durante a nosa estancia en Roma non parou de chover, o que non impediu que visitásemos todos os monumentos importantes e todas os lugares que sempre vimos nas películas. No noso primeiro día alí, visitamos o Quirinale, anque uns gardas non nos deixaron achegarnos moito; a Fontana de Trevi, a cal nos encantou a todos e onde tiramos a nosa moeda esperando que se cumprisen os nosos desexos; a Piazza de Spagna, onde había un montón de xente a pesar da choiva; e a vía Condotti, a rúa na que se atopan todas as tendas de deseñadores como Dolce & Gabbana ou Versace. Por mor da choiva, tivemos que volver ao hotel no bus urbano, no cal fomos moi moi apertados pero ríndonos moito. Pola noite ceamos no restaurante que estaba en fronte do hotel, como fariamos todos os días, e no que a pasta e a pizza estaban riquísimas.

O segundo día, aínda cansos pola viaxe, fixemos a nosa visita ao Coliseum e ao Foro Romano: foi impresionante atoparse de súpeto con algo tan grandísimo como era aquilo, e, unha vez dentro, estar onde no seu tempo loitaban os gladiadores e as feras, foi unha sensación fantástica. Cando acabamos alí achegámonos ao Campidoglio, e logo da comida (onde coñecimos a un italiano simpatiquísimo) fomos visitar o Panteón, que tiña un burato no teito polo que entraba a auga, e a Piazza Navona, onde nos “atopamos” co presidente de Chile. De novo regresamos ao hotel moi cansos e mollados.


O último día da nosa estadía en Roma foi a quenda do Vaticano. Madrugamos moito e collemos o metro para achegarnos, primeiro, aos Museos Vaticanos, onde vimos a preciosa Capilla Sixtina e as súas famosas pinturas, así como momias exipcias e esculturas de deuses romanos, e despois, á Basílica de San Pedro, a cal era descomunal e tiña unha cúpula dende a que puidemos ver toda a cidade. Como fin da nosa visita á capital de Italia, visitamos o Trastèvere, o típico barrio italiano, onde puidemos probar un roliño de masa de pizza crúa recheo de Nutella, que estaba delicioso.

Ao día seguinte pola mañá depedímonos do hotel e collemos o bus cara a Florencia. Despois dunha sestiña no bus chegamos á cidade, máis ou menos ás 14:00, e instalámonos no hotel, o cal nos encantou porque era moi moderno e tiña un código para entrar nas habitacións sen necesidade de chave. Cando acabamos de comer nun lugar cercano, collemos o bus e achegámonos a contemplar a catedral. No momento no que apareceu ante os nosos ollos quedamos impresionados: era grandísima, en mármore verde e branco e cuns debuxos preciosos na fachada. Cando a vimos por dentro ó día seguinte descubrimos que non tiña nada especial, pero o exterior era extraordinario. Tamén alí subimos ao campanario e puidemos observar Florencia na súa totalidade. O último día da nosa viaxe espertamos e empezamos a facer visitas moi cedo.

A primeira parada foi na Piazza da Signoria, a cal aparece na película “Luna Nueva” e onde atopamos unha réplica do David de Miguel Angel. Despois visitamos o Palazzo Pitti, onde puidemos admirar múltiples cadros de pintores famosos como Botticelli, Leonardo ou Rafael. Cando saímos do palacio, fixemos unhas compriñas nas tendas de recordos dos arredores e, nas proximidades da Ponte Vecchio, unha ponte completamente chea de xoierías e que cae derrubada na película “El Perfume”, dispuxémonos a colgar, moitas de nós, o noso cadeado, coma nos libros de Federico Moccia. Máis tarde, cando rematamos de xantar nun restaurante no que nos puxeron catro macarróns por prato, reunímonos de novo coas profesoras e visitamos o interior da catedral, onde o máis salientable era a cúpula de Brunelleschi, e a Santa Croce. Esta era unha igrexa completamente chea de tumbas, entre elas a de Miguel Angel, Dante (despois visitamos a súa casa), Maquiavelo e Galileo Galilei. Cando acabamos as nosas visitas e tivemos un tempo libre, dirixímonos ao hotel. Algúns fixeron unhas compras para a viaxe do día seguinte e foron descansar, mentres que outros preferiron saír para coñecer o ambiente nocturno da cidade.

 As noites no hotel, tanto en Roma coma en Florencia, foron sempre divertidas: iamos dunha habitación a outra e mesmo organizamos un pequeno campionato de tute.

O sábado erguémonos moi cedo e collemos o bus en dirección ao aeroporto de Roma, onde embarcamos no avión que nos traería de volta a Galicia.

Esta viaxe, anque ao longo da nosa vida poidamos volver a Italia, foi única e será irrepetible. Por primeira e, seguramente, última vez, pasamos unha semana todos xuntos, coñecéndonos mellor despois de toda a vida xuntos no instituto, e aprendemos a entendernos uns a outros como grupo. Xa nos pasou, como se en realidade só fose un soño, a viaxe de 1º de Bacharelato que levabamos esperando tanto anos, pero de seguro que, por moitos que pasen, non a esqueceremos.

Propostas dos lectores

Las Brujas de Roald Dahl, un peculiar libro que ha leído Carlos López de 2º A
Este libro me resultó muy adictivo desde el principio hasta el final. Cada página que lees te impulsa a leer la siguiente. Se lee muy rápido y es muy fácil de entender.

 Es la historia de un niño  que vive con sus padres en Inglaterra. Un buen día deciden ir a visitar a su abuela a Noruega. Por el camino mueren sus padres y él debe quedarse a vivir con su abuela. Ella es quien le explica qué son y cómo son las brujas.Como él tiene que retomar sus estudios regresan aInglaterra, pero como su abuela enferma, se ven obligados a irse de vacaciones a un lugar aislado.

Un día que estaba jugando con sus ratones se mete sin querer en una reunión de brujas. en ella la gran bruja quiere convertir en ratones a todos los niños del mundo. Primero convierte al protagonista y a otro niño llamado Bruno. Ellos serán los encargados de solucionar el problema con la ayuda de su abuela. Si quieres saber qué pasa, pásate por la biblioteca y coge el libro.

Propostas dos lectores

Carlos López de 2º A comenta Noche de viernes de Jordi Sierra i Fabra
Al principio el libro es algo aburrido, pero al final engancha. Cuando llegas a la mitad ya no tienes ganas de parar porque es muy interesante, sobre todo para jóvenes de nuestra edad.

En este libro se cuenta la historia de cinco chicas que van un viernes por la noche de fiesta para olvidarse de us respectivos problemas: Ismael tenía que ir a la mili y además lo deja su novia; José Luis tenía dos novias; Lázaro no tenía ningún problema, excepto que esa noche no encontraba droga; y, por último, estaba Serafín.

Serafínera amigode Ismael y Lázaro de José Luis. Los primeros eran educados y formales; y los segundos, más lanzados y fuertes.

Mariano era el que unía a los cuatro. Todo pasó un viernes de noche cuando se juntaron y andaban en busca de droga. Como no la encontraban, Serafín se paró a orinar y cinco raffins le dan una paliza. Después a parecen sus amigos para ayudarle y a partir de este momento la historia pasa a convertirse en una trepidante aventura que tienes que leer tú mismo. Anímate.

Josefina Aldecoa morreu onte ó 85 anos. Josefina Aldecoa foi pedagoga, escritora e sobre todo unha entusiasta da educación, do ensino. Puído levar a práctica as súas propostas pedagóxicas, fundamentadas na Institución Libre de Ensinanza e nas reformas e experiencias educativas da Segunda Republica, no colexio Estilo (1959) de Madrid, unha illa de ensino laico, moderno no mediocre panorama educativo español da época. A súa paixón polo educación quedou ben recollida na súas novelas, especialmente  en Historia de una maestra (1990), libro de lectura case obrigatoria para mestres e profesores. As esperanzas, os sonos, de quen crían que a educación era o piar básico para o desenvolvemento dos pobos, a loita por modernizar o sistema educativo, as misións pedagóxicas, etc. marabillosamente relatado a través da vida de Gabriela, unha mestra entregada o seu traballo,as máis das veces en difíciles circunstancias.

Nerea Seijas Roca de 3º ESO A os invita a leer A tres metros sobre el cielo

Es un libro de Federico Moccia basado en la historia de amor de dos adolescentes totalmente diferentes. Acaban manteniendo una relación amorosa, pero todo acaba en nada debido a las diferencias entre ambos. Como todos los libros de este escritor italiano resulta divertido, entretenido, sentimental (siempre acabas metiéndote en el papel de alguno de los protagonistas).

Su tema principal es el amor: Babi a primera vista cree que Step nunca podría ser el amor de su vida, la primera impresión que tiene de él no es muy buena y creo que a muchas de nosotras tampoco nos llamaría la atención, pero en realidad es un chico como otro cualquiera (un poco prepotente, pero en el fondo tiene buen corazón).

A Step le sucede todo lo contrario, desde el momento en que la ve piensa que es su chica ideal. Al final se acaban enamorando y comparten esos sentimientos durante un tiempo, pero eso acabará por romperse debido a las diferencias de carácter que existen entre ellos. 

¡Si queréis conocer las maravillosas, fracasadas y divertidas historias entre ellos, no hay nada mejor que leerse el libro!

As Pelis de Biblio

COMO AGUA PARA CHOCOLATE  de Alfonso Arau

"Estar como agua para chocolate: é dicir, a punto de estoupar de rabia o de paixon amorosa"

Adaptación cinematográfica da novela de Laura Esquivel, autora tamén do guión.

Amor, aderezado con humor, unha boas doses de surrealismo, unha lixeiro toque de telenovela, todo ben reogado con exótica gastronomía. Sabrosona.

Entroido no Insti

Unha vez máis celebramos o entroido coas Irmandades do Falo, e non o pasamos mal, non...



Album de fotos
Para ver máis fotos pincha aquí

DIA DA MULLER TRABALLADORA

PROPOSTA DOS LECTORES

Andrea Balsa de 1º ESO A comenta El Mar de los monstruos, Segunda entrega da serie de Percy Jakson y los dioses del Olimpo

          A los que ya hayan leído  “El ladrón del rayo”  les recomendaría que siguieran leyendo toda la colección; pues por lo menos a mí me ha dejado con las ganas de descubrir el final de la historia que Percy y sus compañeros están viviendo.

          Respecto a “El mar de los monstruos” me ha parecido una historia muy interesante. Pues Percy, siguiendo su impulsivo carácter, se embarca en una nueva aventura con Annabeth y su nuevo amigo para salvar a Grover y al campamento que se encuentra en grave peligro. La causa: un traidor que se hizo pasar por amigo de Percy y de todos los del campamento

Andrea Balsa

   1º ESO A

Personalmente recomiendo este libro a aquellas personas a las que les gusten los mitos griegos, puesto que en este caso se habla bastante sobre ellos. El Mar de los Monstruos es el segundo libro de una colección que aporta grandes dosis de intriga y suspense.

Y lo recomendaría fundamentalmente para niños de 12 o 13 años porque sus protagonistas son de esta edad y así, mientras leemos nos podemos adentrar en la situación en la que se encuentran, en este caso, Percy, Anabeth, Grover y Tyson.

Anxo Pena Fernández, 1º ESO B